Απόλλωνος 4 (όρ. 1), Σύνταγμα, Αθήνα 10557
+30 210-3313713
+30 210-3313712

Όταν η αγάπη χάνει το φως της

Μπορεί η αγάπη να «χάσει το φως της»; Ποιό θα μπορούσε να είναι το φως της αγάπης; Πώς φωτίζεται η παιδική ψυχή από την αγάπη;

Τις περισσότερες φορές η γλώσσα είναι αλάνθαστη! Πιάνουμε τον εαυτό μας να λέει «τυφλώθηκα από αγάπη» ή να πιστεύουμε ότι «η αγάπη δεν ξεχωρίζει» ή ακόμη και να παραδεχόμαστε ότι ζήσαμε μια «αγάπη μοιραία»… Μοιάζει σαν η αγάπη να μπορεί να μας παρασύρει, να μας γητεύει χωρίς καλά-καλά να το καταλαβαίνουμε ή να μας ωθεί σε πράξεις που συνειδητά δεν ταιριάζουν στην θέση και το ρόλο μας. Μπορεί η αγάπη να «χάσει το φως της»; Ποιό θα μπορούσε να είναι το φως της αγάπης; Από ποιες συνέπειες αντιλαμβανόμαστε την έλλειψη της ευεργετικής αγάπης; Και πότε συνειδητοποιούμε ότι κινούμαστε από μια αγάπη που δεν κοιτά εμάς, αλλά την ικανοποίηση μιας ευρύτερης ανάγκης;

Ένα από τα μεγαλύτερα πνεύματα της εποχής μας, ο Γερμανός θεραπευτής και φιλόσοφος Bert Hellinger, 90 ετών σήμερα, μιλά γιά την τυφλή αγάπη. Αυτού του είδους η αγάπη καταφέρνει και συνενώνει ακόμη και μέλη οικογένειας που δεν έχουν συναντηθεί ποτέ. Ένας πατέρας που ποτέ δεν έχει δεί το παιδί του. Μια γιαγιά που πέθανε γεννώντας τη μητέρα του παιδιού. Ο θείος που ήταν κλειδωμένος σε νευρολογική κλινική και πέθανε. Αυτή είναι μια αγάπη που εδρεύει πολύ βαθιά στην οικογένεια, εκεί όπου δεν υπάρχει συνειδητή αγάπη ή εκεί που υπάρχει πολλή απόρριψη. Αλλά η ασυνείδητη αγάπη βρίσκει τελικά το δρόμο της, εκφραζόμενη με κάθε μέσο που μπορεί, τις περισσότερες φορές με τρόπο αρχετυπικό, αρχαϊκό, μυθικό. Είναι σαν να την ακούμε να εκφράζεται μέσω του παιδιού, όταν η παιδική του ψυχή λέγει σε κάποιον άλλον στην οικογένεια:

«Σε βλέπω που υποφέρεις. Έτσι, επειδή σου είμαι πιστό θα υποφέρω κι εγώ μαζί σου», ή

«Βλέπω ότι η ζωή είναι σκληρή γιά σένα. Δεν ξέρω τη λύση. Έτσι, θα σταθώ πλάι σου και θα κάνω ό,τι εσύ κάνεις», ή

«Βλέπω ότι δεν θέλεις να ζήσεις. Θα φύγω εγώ στη θέση σου για να μείνεις εσύ», ή

«Δεν μου επιτρέπεται να σε αγαπώ. Αλλά θα σου δείξω την αφοσίωσή μου με το να γίνω σαν κι εσένα».

Αυτή η τυφλή αγάπη είναι στην ουσία η εμπλοκή της αφοσίωσης. Επιφέρει μεγάλο πόνο στο παιδί, δεν θεραπεύει το άτομο που είναι απών ή αποκλεισμένο και δεν δημιουργεί καμμία επικοινωνία, ουδεμία επαφή μεταξύ τους. Δεν διευκολύνει και πάλι τη ροή της συνειδητής, συμμετοχικής αγάπης, παρόλο που ασυνείδητα αυτός είναι ο σκοπός. Υπάρχει έλλειμμα ειρήνης και καλοζωίας στην οικογένεια, μέχρις ότου αποκατασταθεί η ροή της Αγάπης στη ζωτική της αποστολή. Κι αυτή η αποκατάσταση αποτελεί αναγκαιότητα, όχι μόνο για την παιδική ψυχή, αλλά πρωτίστως για την Οικογενειακή Ψυχή.

 

Συντάκτης: Νίκος Μ. Βαγιακάκος, Εκπ/τής & Σύμβουλος Συστημικής Ανάπτυξης

Leave a reply

Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.